Literatuur - Nummer 4

Hallo!

Deze week bespreek ik de praktijk rond de glossopharyngeus insufflatie, beter bekend onder de term "carpa". Ten einde dit te doen, vat ik een studie samen die eerder deze maand verscheen in het tijdschrift Respirology, getiteld: "De glossopharyngale insufflatie veroorzaken letsels ter hoogte van de longen bij geoefende freedivers."

Het uitvoeren van de carpa houdt in dat men lucht blijft zuigen in de longen na een maximale ademhaling. Deze techniek is niet zonder risico's (zoals u zult zien hieronder) en kan alleen worden uitgevoerd door ervaren freedivers. Inderdaad, tijdens de opleiding van AIDA, wordt deze techniek enkel aangeleerd vanaf 4*. De best getrainde vrijduikers kunnen op deze wijze tot 3L lucht in de longen stockeren bovenop hun totale longcapaciteit, volgens Loring en zijn medewerkers (2007).

Het doel van de studie is, met behulp van de medische beeldvorming (CT-scan), de morfologie van de longen te onderzoeken van 6 zeer goed getrainde vrijduikers, dertigers, op basis van twee voorwaarden: 1) onmiddellijk na een carpa te hebben uitgevoerd en 2) 3 dagen later in normale fysiologische omstandigheden (maw na maximale inademing zonder carpa).

De resultaten tonen aan dat een pneumomediastinum werd ontdekt bij 5 vrijduikers die de techniek van de carpa correct toepasten (zij namen een gemiddelde van 1,4 liter meer lucht naar binnen bovenop hun totale longcapaciteit) (Figuur 1). Een pneumomediastinum verwijst naar de aanwezigheid van lucht in het mediastinum. Dit komt overeen met de inhoud van de borstkas wanneer men de longen eruit verwijderd. Anders gezegd, is het alsof er sprake was van een luchtlek ter hoogte van de longen.

 

figuur 1 Figuur 1. op de volgende CT-scan onderscheidt men een glossopharyngeus insufflatie (carpa). Het pneumomediastinum (witte pijl) grenst aan de linker bronchus (Chung et al., 2010).

Ten aanzien van de CT-scan uitgevoerd 3 dagen na deze ervaring nader omschreven: onderwerpen 1, 2 en 3 toonde meer pneumomediastinum op de CT, terwijl proefpersonen 4 en 5 altijd een pneumomediastinum aantoonden. Wat betreftonderwerp 6, bleek niet goed te weten hoe correct de carpa toe te passen, de CT uitgevoerd binnen de 2 voorwaarden gaven geen significante verschillen aan.

Kortom, pneumomediastinum is een veelvoorkomend fenomeen dat zich voordoet bij vrijduikers die de carpa effectief kunnen uitvoeren. Daarnaast werd deze studie onafhankelijk uitgevoerd van de duik, en cumulatieve effecten kunnen optreden daar de uitbreiding van een pneumomediastinum niet voorspelbaar is, tijdens de opstijging bijvoorbeeld. Aan de andere kant, kan duiken, de waterdruk, de combinatie van borstspieren en een vrijduik training het effect reduceren.

Hoe dan ook, het mediastinum is een long letsel en ook al neem men ze bij enkele van de proefpersonen waar, werd het na 3 dagen geresorbeerd, is het aanbevolen voorzichtig te blijven, in het bijzonder na potentieel cumulatieve effecten van deze aard.Daarom mag deze techniek nooit beoefend worden door onervaren freedivers die niet of voldoende ervaring en opleiding hebben genoten.

Hier is de complete referentie die ik kan aanbevelen:

 Chung, S.C., Seccombe, L.M., Jenkins, C.R., Frater, C.J., Ridley, L.J.Peters, M.J. 2010. Glossopharyngeal insufflation causes lung injury in trained breath-hold divers. Respirology. 15, 813-817.

Eveneens de verwijzingen van Loring en medewerkers aangehaald in de tekst:

Loring, S.H., O'Donnell, C.R., Butler, J.P., Lindholm, P., Jacobson, F.Ferrigno, M. 2007. Transpulmonary pressures and lung mechanics with glossopharyngeal insufflation and exsufflation beyond normal lung volumes in competitive breath-hold divers. J Appl Physiol. 102, 841-846

Zoals gewoonlijk, aarzel dan niet met eventuele vragen over deze zeer interessante studie.

a+

Feli